Playen in de Cul

We mogen dan niet in een ontzettende wereldstad wonen met een dampend nachtleven, maar dat wil nog niet zeggen dat een fototoestelletje alleen bedoeld is voor grote evenemennten. En trouwens Vicky moest haar leven vast leggen, dus besloten we om de dikke minolta's en nikons thuis te laten en op stap te gaan met de sony w40.

Na 2 zelfgemaakte Caparinha's besloten Steef,Vick,ik en de sony w40 naar de o zo uber coole Cul de Sac te gaan.

Op vrijdag zijn er altijd twee type mensen, oude mensen(met name mannen) of hele jonge pikkies(ook ventjes). Maar desalniettemin hebben wij ons uitstekend vermaakt met de Sony w40 en andere mensen waren volgens mij ook blij dat wij hem bij hadden. Tenslotte ben je altijd populair als je, je begeeft onder de dronken mensen, een camera bij je hebt. Mensen worden naar mate de avond vordert hoe meer camera geil en hoe minder fotogeniek. Maar goed, het levert uiteraard de nodige grappige kiekjes op.

Paris Photo avec F3

Zo decadent als ik ben, ging ik afgelopen week weer gewoon een paar dagen naar Parijs. Alsof ik niks beters te doen heb. Alleen dit keer was er in Parijs "Paris Photo", een expostite/beurs voor alle grote galleries in Europa. Een groot artyfarty bussiness dus. Ik was deze keer niet met mijn ouders of met Marco, maar gezellig met de hele klas van F3. Zet 14 fotografen in spee in een grote stad neer met zn allen bij elkaar en je hebt een zooitje. Gelukkig zijn onderlinge frustraties uitgesproken, uitgepraat en genegeert en heb ik alleen maar foto's van alle leuke dingen gemaakt :-). Nog geen dag erop en nu al uitgeteld Karrol doet raar...wanneer eigenlijk niet... Dikke Nikon in de aanslag En de meeuw poseert in de lucht Gabriel heeft sushi in zn neus Valerie gebruikt de stokjes zoals het hoort In de metro met Jo,Tom en Liselotte Het havenproject laat ons niet los En als afsluiter een biertje

Voor een dag van morgen

Wanneer ik morgen doodga, vertel dan aan de bomen hoeveel ik van je hield. Vertel het aan de wind, die in de bomen klimt of uit de takken valt, hoeveel ik van je hield. Vertel het aan een kind, dat jong genoeg is om het te begrijpen. Vertel het aan een dier, misschien alleen door het aan te kijken. Vertel het aan de huizen van steen, vertel het aan de stad, hoe lief ik je had. Maar zeg het aan geen mens. Ze zouden je niet geloven. Ze zouden niet willen geloven dat alleen maar een vrouw alleen maar een man dat een mens een mens zo liefhad als ik jou. Beetje vrij gewrampelt van Hans Andreus uit Gedichten (1959). Met dank aan peter suavez