Mijn kleine lieve rattemuisje heeft helaas niet genoeg kracht in zich gehad om de ernstige verkoudheid die haar overviel te overwinnen. Twee maal dierenarts, een antibioticakuurtje en een spuit in haar bil hebben niet mogen baten. Het arme beestje werd er maar niet beter op. Ze had niet eens meer de kracht om te klauteren en te klimmen, om zichzelf te wassen en om te eten en te drinken. Het zag er te zielig uit, zo'n klein hoopje ongelukkigheid in een kooitje. Toen heb ik maar de knoop doorgehakt en hebben ze haar een spuitje gegeven. Nu ligt ze begraven op een mooi plekje bij mijn ouders in de tuin, naast mijn kerstboom van afgelopen kerst. Maar we zullen haar herinneren als een super lief beestje. Altijd lekker rellen en rausen in de kamer. En naarmate ze wat ouder werd, werd ze ook steeds knuffeliger. Bij mij op schoot kruipen als ik tv aan het kijken was of in mijn broekspijp omhoog klimmen als ik achter de computer zat. Stil zitten kon ze niet, alleen als je haar bleef kroelen. Slaap zacht mijn kleine lieve rattemuisje :-(

