Meneer Rijst in 013

Ik kende deze meneer eigenlijk nog niet zo goed, alleen van dat liedje "The blowers daughter". Maar toen een vriend van mij de cd "O" aan mij uitleende, was ik meteen verkocht. Ik was dan ook zeer verrast om te horen dat Damien een eenmalig concert zou geven in 013. Uiteraard stond ik gewoon om 10 uur 's ochtends bij de boxoffice toen de kaarten in de voorverkoop gingen. Want het was binnen een uur uitverkocht. Na maanden wachten, uitkijken en dromen was het afgelopen dinsdag dan eindelijk zo ver. Van het voorprogramma heb ik eigenlijk niet zo veel mee gekregen, ik zat lekker te chillen op de lange bank. Het klonk in ieder geval goed. Meneer Damien begon rond 21.15 met het nummer "Professor et la fille danse". En ik kreeg al meteen kippenvel bij de eerste zuivere tonen die uit zijn strotje kwamen. Hij staat vooral bekend om zijn melangolische muziek, die je misschien niet te vaak moet luisteren als je je down voelt, maar als je je fijn voelt dan is zijn muziek nog mooier. Maar buiten allen gevoeligheden om, kan hij ook behoorlijk te keer gaan op het podium met de gehele band, bijvoorbeeld tijdens "coconut skins" en "woman like a man". En om alle mensen in de zaal nog meer kippenvel te geven besloot hij het nummer "Cannonball" zonder microfoon te doen. Dat was wel echt een hoogtepunt, mijn god, die man die kan gewoon echt zingen. En dan heb ik nog geen woord gerept over de andere muziekanten. Want zonder goede band, ben je natuurlijk niks. Een extra gitarist, drummer, bassist die ook zijn ding af en toe deed op de contrabas en een celliste die ook nog een goed staaltje piano weg gaf. Concert van 2007 heeft hij meer dan waar gemaakt met 2 1/2 uur aan heerlijke, mooie, gevoeligheid.

La science des reves

Er werd al maanden gespeculeerd dat de nieuwe film van Michel Gondry(eternal sunchine of the spotless mind) uit zou komen. Er hangt ook al maanden een poster van in de cinecitta. Maar de filmfoyer in Tilburg was toch de eerste die hem mocht draaien. En gister was de laatste dag dat hij draaide. Ik was nog nooit in de filmfoyer geweest. Super relaxt bioscooopje met units van stoelen, waar je helemaal in weg kan kruipen.

Maar ik kan eigenlijk maar een ding zeggen over deze film: hij is beter dan Eternal Sunshine.

Als je een dromerig typje bent, dan moet je hem zeker gaan zien ergens waar hij nog draait. Zo mooi, grappig, lief, gezellig en zielig tegelijkertijd. Ik denk dat ik deze film wel kan toevoegen aan mijn top 3.

De film gaat over Stepahne(Gael Garcia Benal), een creative jongen die in het appartement woont van zijn moeder in Parijs. Zijn probleem is een beetje dat hij zijn dromen vaak niet kan onderscheiden van de realiteit. Hij ontmoet zijn overbuurvrouw Stephanie( Charlotte Gainsbourg) met wie hij het gevoel heeft zijn dromen te delen. Maar meer ga ik niet zeggen...

Eenzaamheid vergaat niet

Een schelpje met een gat erin. Wist hij veel dat ie zo zou eindigen. Duizenden voetstappen in het zand, sporen zijn achter gelaten. De zon schijnt fel in mijn gezicht. Mijn ogen zijn waterig. Ik haal mijn neus op. Ik nies. Het breken van de golven en het suizen van de wind. Er heerst een melangolische stemming. Wie ben ik? Wat doe ik? Ik voel me zo inmens nietig. Een klein deel van het bestaan. Van allen miljarden zandkorrels ben ik slechts een fractie. Kan ik hier niet wonen? Elke dag in mijn eentje zijn. Alles achter laten en mij terug trekken in de filosofie van het bestaan. Ik huil...maar ik geniet. Ik sta met mijn voeten aan de branding. Het zoute water loopt in mijn schoenen. Mijn sokken worden langzaam nat. Een strandvliegje land op mijn broek. Ik tuur ernaar en tik hem weg. Hij zal zijn vrijheid wel verdient hebben. Ik loop verder... Meer foto's op http://mariekevisuals.blogspot.com -