Meesemees went LowLow

Omdat de lowlands 2006 een lichtelijke gevoelsmatige bijsmaak had, moest ik het dit jaar toch fff goed maken met mezelf. Even volop genieten van alles wat het festival te bieden heeft en even helemaal los. En ik kan je vertellen, het is geslaagd. Als ik er zo over nadenk misschien wel de beste lowlands die ik ooit heb meegemaakt. Os' kamp Tilburg was een erg fijne groep met alleen maar coole, grappige, lieve en relaxte mensen. En op muziek gebied heb ik alles gezien wat ik wilde zien en er zat geen enkele band of dansformatie tussen die ik slecht vond. In tegendeel, ik kan zelfs niet eens kiezen welke ik het beste vond. Op mijn programma stond: Oi va Voi, Damien Rice, CocoRosie, BasementJaxx, Groove Armada, LCD Soundsystem, Devendra Banhart, Justice, Patrick Wolf, Admiral Freebee en Goose. Het meest bezweet van het dansen kwam ik bij Goose vandaan, het meest verliefd kwam ik bij Damien Rice vandaan, het meest kippenvel kreeg ik bij Admiral Freebee, Het meest gefascineerd kwam ik bij Cocorosie vandaan en zo kan ik nog wel even doorgaan. Ik kan gewoon niet anders zeggen dan check de foto's op http://picasaweb.google.nl/mariekeplasier/Lowlands2007

A bit to much lonesome time

Ik ga naar Schiermonnikoog and all i found was this lousy lonleyness...Al met al heb ik er geen spijt van dat ik ben gegaan. Het was ook een expiriment: "Hoe alleen een eenzaam voel ik mij, zo afgezondert van de buitenwereld?". Nou om precies te zijn dezelfde avond dat ik aan kwam al. Hoe ironisch.

Maar ik ben er van overtuigd dat als het 24 graden was geweest en volle bak zon, ik het veel langer uit had kunnen houden. Want hoe het daar was, was ongeveer vergelijkbaar met een barre herfstdag: Koud, waaierig,stormachtig en regen, heel veel regen.

Ik was al bang dat ik de verkeerde beslissing had genomen, want toen ik eenmaal mijn tent aan het af breken was en heel mijn hebben en houwen bij elkaar aan het sprokkelen was, brak ineens de zon door. Typisch. Maar, bijna gelukkig zou ik zeggen, begon het weer ontzettend te plenzen toen ik bepakt en al op de bus stond te wachten. Eenmaal op de boot kwamen de woorden uit mijn mond die ik al enige tijd hoopte te zeggen: "He he...eindelijk weg van dit kuteiland!". Maar verder niks tegen het eiland zelf, want dat is een ronduit prachtig stukje natuurgebied, waar je heerlijk in weg kunt dwalen en kunt mijmeren terwijl de zilte zeelucht je tegemoed komt.

Al enige tijd spookt het liedje " ik kan het niet...ik kan het niet...ik kan het niet alleen" in mijn hoofd. Geen idee wie het gezongen heeft, maar enigzins wel op mij van toepassing. Ik kan het inderdaad niet alleen. Het gaat op den duur aan mij knagen. Ik ga malen en piekeren over vanalles en nog wat. Het enige moment dat ik rust vond, was toen ik fijn aan het wandelen was langs de zee.

Ik kan best alleen zijn, maar op den duur wil ik gewoon bij iemand langs kunnen gaan als ik het niet meer trek. En al ben ik lang alleen in mijn stad, het is thuis. Het is de stad. Geboren als dorpeling, maar ik ben inmiddels uitgegroeid tot stadsmens. Daar waar het bruist...