Melancholie

Het is niet zo dat het leven stil staat. Het is niet zo dat ik altijd in mijn droom kan leven. Soms wordt ik weer even met mijn neus op vroeger gedrukt. Van hoe sommige vriendschappen verlopen zijn en verloren zijn gegaan. Ik kan niet zeggen dat ik een hunkering heb om het allemaal weer op te pakken. Het is meer dat ik me afvraag waarom het mis is gegaan en waarom we er niet van geleerd hebben. Kennelijk was de vriendschap toch niet zo sterk als ik dacht. Het is ook niet zo dat ik nu niet gelukkig ben met de vrienden en vriendinnen om me heen. In tegendeel, ik heb het zeer goed getroffen. Het is ook niet zo dat ik het gevoel heb nog niks bereikt te hebben ten opzichte van die oude vriendschappen. Het is gewoon erg vreemd om te weten dat we bloedsverwanten zijn en dat dat helemaal niet meer belangrijk is. Niet dat ik mijzelf zo beschouw als een familie mens, maar het is eerder de manier waarop en waarom in vergelijking tot het heden. En het is niet alleen die familiaire vriendschap die ik ken van vroeger, het zijn ook de recentere vriendschappen die verloren zijn gegaan of misschien wel het verwantschap die ik heb gevoeld in de liefde. Ik treur er niet meer om, het is niet dat ik al deze mensen terug zou willen in mijn leven. Ik sta er vandaag gewoon even bij stil...

Me and my cursistjes

Al enige tijd ben ik werkzaam als een heuze lerares voor de cursus fotografie van het cursushuis van de bieb in Tilburg.

En ik moet zeggen het bevalt me prima. Voor het eerst verdien ik centjes met het geen waar ik goed in ben:Fotografie. Al moet ik wel toegeven dat het soms een beetje moeilijk is om theorie uit te leggen.

Afgelopen woensdag ben ik met mijn cursisten naar buiten gegaan, want dat vonden ze toch wat prettiger werken als er iemand bij is die ze zo af en toe een handje kan helpen en vragen kan beantwoorden.

Het was echt heel erg koud buiten en we hebben dan ook het laatste half uurtje een warme choco gedronken in cafe Weemoed en ik ben nu hartsikke verkouden :(.

En speciaal voor mijn Ringfoto vriendjes een mooi plaatje geschoten van mijn cursisten hard aan het werk voor het filiaal in de heuvelstraat.

I LOVE TECHNO 2007

Wat een vette nachtje was het dit keer weer. Niet het vaste groepje dit jaar, maar eens een keer wat anders met Marisa,Gijsb,Michael,Geeske,Suus en Merijn. We hadden besloten om met het openbaar vervoer te gaan met de bus vanaf ons huis richting Turnhout en vanuit daar met de trein naar Gent. Beetje lange reis, maar wel lekker goedkoop. En dat ILT was uitverkocht was wel te merken aan de hordes dames bij de toiletten, de overvolle zalen bij vette acts en de mensenmassa bij de ingang. Maar desalniettemin hebben we ons prima vermaakt en hebben we heerlijk staan dansen op de beats van Boys noize, Goose, Erol Alkan, Ellen allien,miss kitten & the hacker en mstrkrft. Die hards als we zijn hebben we door gesprongen tot de grote lampen weer aangingen en toen even verstand nul en hopatee huiswaarts. Waar ons hoofd pas om 11.30 de volgende morgen ons kussen raakte...

Paris a tout seul

Ik moest er echt even tussenuit. Mijn hoofd zat te vol met zaken die er nu even niet toe doen, mijn veilige plekje thuis was even niet meer wat het geweest was. Dus zat er maar een ding op met de noorderzon naar Parijs. Een aantal maanden terug had ik een jongen leren kennen uit Parijs, dus dit leek mij een mooie kans om eens van zijn gastvrijheid gebruik te maken. Maar al bij de eerste nacht bleken zijn organisatorische kwaliteiten te kort te schieten. Desalniettemin had hij toch een slaapplek weten te regelen bij zijn moeder thuis in het dorpje Chantilly, maar bij het ontwaken in de morgen werd mij al min of meer meteen duidelijk dat ik niet echt gewenst was. De moeder in kwestie had het volgens mij niet zo op vreemde meisjes in haar huis en ons werd dan ook "vriendelijk" verzocht om het huis zo snel mogelijk te verlaten. Ik wilde wel weg, heel graag zelfs. Maar waar heen...ik wist niet waar ik was. Maar op dat soort momenten weet ik dat ik altijd op mijn lieve mama kan bouwen en zij heeft mij door deze ongastvrije negatieve situatie heen geloodsd. Uiteindelijk had ik een prima, klein, hotelletje tegenover Gare du Nord. En vanaf dat punt heb ik fijn de boel de boel gelaten en ben ik helemaal alleen op pad gegaan in mijn stad Parijs! En Marco..ik snap nu waarom alleen in Parijs zo heerlijk is. Zondagavond overviel mij een euforisch gevoel van vrijheid toen ik bovenaan de Sacre Coeur stond te genieten van het uitzicht. Niet erg veel fotografisch werk gemaakt, maar toch nog 4 plaatjes uit de vingers gekomen.