Appendixloos

Tsja, dat anderhalve dag van kotsen en buikpijn zou uitdraaien op vier dagen in het ziekenhuis dat had ik natuurlijk niet verwacht. Na alles wat er de afgelopen twee weken op mijn kleine dakje is gekomen dacht ik dat het weer eens ging om een ouderwetse spanningsbuikpijn, maar het was de appendix die ineens zijn stem liet horen op vrijdagmorgen. Gelukkig dat de artsen na veel inwendig, uitwendig en vooral op gynacologisch gebied erachter kwamen dat het de blinde darm was. En het ziekenhuis, tsja wat kunnen we daar nog over vertellen. Het zijn inderdaad die twee uurtjes bezoek uur per dag waar je als patient naar toe leeft, want verder is het verstand op nul en vies ziekenhuis voer. Het was ook daar in het ziekenhuis dat ik mij ineens realiseerde wat een fantastische vriendjes en vriendinnetjes ik heb gemaakt. Heerlijk, fijn en warm gevoel toen er zondagmiddag ineens 7 man aan mijn bed stond. En wegens bedden tekort mocht ik weer naar huis op maandagavond. Een weekje ondergebracht en doorgebracht bij mijn lieve papsie en mamsie. Het was weer als vanouds. Heerlijk tot rust komen in de Alphense bossen met een poes op schoot. Alleen na te lang tot rust komen sloeg het ineens over in totale paniek. Want als je niks te doen hebt ga je malen. Over de liefde, over de vriendschappen, over school, over werk, over wat je nou daadwerkelijk wil. Daarom was ook wel blij dat ik er weer zo snel bovenop ben gekomen en van het weekend weer deel kon nemen aan het sociale leven. Over school en wat ik daarna in godesnaam moet gaan doen, daar ben ik nog niet helemaal overuit. En dat beangstigd me ook nog wel als ik er te lang over ga nadenken. En verder denk ik dat ik genoeg plannen beraamd om voort te zetten. Ookal was het maar een klein geperforeerd blinde darmpje, maar ik heb het gevoel dat ik energie heb voor 10.