Ik ben ook geen heilig boontje

Ik heb geloof ik al eens vaker geschreven over het komen en gaan van vrienden en vriendinnen in het leven. En ook vast wel over hoe moeilijk het soms is om het een en ander te accepteren. Daarnaast heb ik me vast ook wel ettelijke keren uitgelaten over hoe vervelend veranderingen zijn als alles zo lekker loopt en vertrouwt is geraakt. Het zal altijd wel een deel van mij zijn waar ik het moeilijk mee ga hebben. Misschien dat het in de loop van het leven makkelijker te verteren wordt, maar desalniettemin nog steeds lastig om mee overweg te kunnen. Ik weet ook helemaal niet of het wel verstandig is om het beestje bij de naam te noemen, de meeste die mijn blog lezen zullen vast wel begrijpen waarnaar ik refereer. Ik had in ieder geval nooit gedacht dat 2008 al zo'n moeizaam en ingewikkeld eerste half jaar zou hebben. Vol gepropt met verloren vriendschappen, sterke eenzijdige gevoelens en ander gerelateerde fratsen zoals afstuderen en het overbekende "zwarte gat". Ik kan bijna nu al met zekerheid zeggen dat 2008 in zijn algemeenheid staat voor "verandering". Verandering in alles wat er op mijn pad komt, vooral omdat ik niet weet wat er op mijn pad komt. Omdat ik in het afgelopen kleine half jaar al heel veel dingen op mijn pad heb gehad waar ik mij geen weet van had. En ik probeer het heus allemaal wel in een goed daglicht te zien, want iets is nooit voor niets geweest. Vroeg of laat was de vriendschap misschien toch stuk gegaan of in ieder geval hevig op de proef gesteld. Het is nu eenmaal zo dat zelfs de mensen van wie je dacht dat je ze door en door kende, voor verassingen kunnen zorgen, zowel positief als negatief. Dat zelfs de mensen van wie je dacht dat ze altijd het dichts bij je zouden staan ineens kunnen verdwijnen uit je leven zonder boeh of bah te zeggen. En dat is af en toe een beetje lastig te accepteren. Want ik kan nou eenmaal niet meer doen dan dat. Ik ben heus geen heilig boontje, ik heb misschien ook wel dingen gezegd en gedaan die het daglicht niet kunnen verdragen of niet in acht genomen zijn. Maar ik ben wel altijd eerlijk geweest. Soms misschien wel een beetje te eerlijk, maar gelukkig kan dat niemand mij kwalijk nemen.

Cultureel verantwoord

Het is al weer even geleden dat ik iets wilde vertellen op mijn blogje. Ik begon me langzamerhand een beetje schuldig te voelen tegenover mezelf. Want het is niet dat het leven even stil heeft gestaan, integendeel. Er is vanalles gaande, zowel positieve gebeurtenissen als minder positieve gebeurtenissen. Maar laat ik over de negatieve gebeurtenissen maar niet uitwijden. Ik ga me vandaag vooral uiten over al het leuks wat me de afgelopen tijd is overkomen en daar hoort afstuderen eigenlijk ook wel een beetje bij. Want ondanks dat ik een beetje op kijk tegen het zogenaamde zwarte gat, verloopt alles erg soepeltjes.

Vorige week donderdag belde mijn mammie mij op, want ze wilde met moederdag erg graag naar Roger Waters toe (voor de leken onder ons, das die knakker van Pink Floyd) en ze vroeg of ik mee wilde. Nou heb ik persoonlijk niet zo heel erg veel met die muziek, ik ken wel wat liedjes en die vind ik dan ook wel erg goed. Maar verder zegt het me allemaal niet zoveel. Oja, ik heb weleens een stukje van The Wall gezien, maar dat was op school. Daarnaast vroeg ze ook, of ik nog andere gegadigde kende die mee wilde. En zo geschiedde het dat ik afgelopen zondag in landgraaf te vinden was met mijn mammie, Gees en haar pappie...de kreupele, de blinde en de twee mantelzorgers. Neej grapje, het was echt een heel gaaf concert, met een spetterende lichtshow en de visuele effecten waren echt heel erg vet! Ik snap wel waarom 'os mam en 'os pap vruuuuuuger fan waren van Pink Floyd en waarom er nog steeds zo ontzettend veel mensen fan blijven en worden. Al moet ik toegeven dat het nooit helemaal mijn muziek zal worden en dat ik het gewoon maar hou bij die paar liedjes die ik zoiezo al leuk vond. Was ook erg blij dat hij "Another brick in the wall" ging spelen, voelde ik me niet helemaal een groentje.

Twee maanden geleden bedacht ik ineens het beste verjaardags kadootje voor Johan ever! Een kaartje voor CocoRosie in de Effenaar in Eindhoven en gisteravond was het dan zover. Het is altijd een beetje afwachten in wat voor bui de zusjes zijn, ze zijn een beetje in zichzelf gekeerd en hebben er niet altijd evenveel zin in. Maar wat ik gister heb meegemaakt, dat spetterde gewoon van het podium af! Ik ken niet zo veel liedjes van de nieuwe cd, maar dat mocht de pret niet drukken. Ik vind het altijd wel knap als muzikanten hun eigen stemgeluid op de cd weten te overtreffen en zo ook bij de meisjes van cocorosie en dan vooral Sierra met haar opera-achtige stemmetje. Fantastisch! En dan heb ik nog geen woord gezegd over de beatboxer, Tez. Zijn one men showtje rockte de pan uit en als je je ogen dicht deed wist je niet dat al die geluidjes uit een mens zouden komen.

Voorlopig is het even genoeg geweest met de muzikale uitspattingen, in het vooruitzicht hebben we eventueel nog Jack Johnson die op mijn verjaardag naar Nederland komt en natuurlijk gaan we met allemaal chickies half augustus naar Sziget. Maar laat ik me in de tussen tijd maar even goed concenteren op mijn eindexamen en alle dingen die er nog bij komen kijken die ik misschien wel vergeten ben.