Raarrr

Ken je dat gevoel?

Dat je m&m's je diner vervangen, dat de appelsap lauw is

De kat mijmert op de vensterbank, mijn diploma is zijn nieuwe kussen.

Het is feest in huis, overal hangen slingers

Ken je dat gevoel?

Dat de rode jurk van gisteravond hangt uit te luchten in het raamkozijn

Dat de flashbacks je even te veel worden

Pasta met carbonara saus uit een potje is niet mijn favoriet

De trap staat al voor mijn kast, gereed om er bovenop te klimmen

Ken je dat gevoel?

Gewoon van klaar, over en uit

Het is gedaan

De gekte

Het zag er vandaag niet naar uit dat ik de eerste wedstrijd van Oranje ging kijken, totdat het 'sjappie' gehalte tot het niveau steeg dat ook ik eigenlijk niet acher kon blijven. En het ergste van al deze Oranjegekte is dat het me even in mijn greep heeft genomen, 90 minuten lang. Ik moet dan denk ik toch bekennen dat het echte Hollandse bloed ook stroomt door mijn aderen. Als ik die 22 mannetjes zo zie rondhupsen op dat veld, kan ook ik het niet laten om zo af en toe eens te tieren op de scheids, keeper, coach of een dergelijke. Maar dan na afloop...weer even met beiden benen op de grond en het besef dat ik mee heb gedaan aan de Oranjegekte, welliswaar niet in een Oranje shirt, dat moest er nog eens bijkomen. Als ik dan weer terug fiets naar huis, al die mensen gehuld in de meest bizarre Oranje creaties waar ik nog niet dood in gevonden zou willen worden. En het geluid wat er uit die mensen komt gaat meestal niet verder dan een soort van melodieus "LULULUH LULULULUH! Mijn god, wat moet de rest van Europa wel niet denken van die maloten. En dan hebben ook nog eens die elle lange nabeschouwing...Ik heb het gezien, ik weet het, klaar. Ik hoef het niet te weten, ik hoef het niet te horen. Het is zelfs zo erg dat ik mijn televisie niet eens aan hoef te zetten om de nabeschouwing volledig te kunnen volgen, daar zorgen de overburen wel voor. Neem mij niet kwalijk om deze tirade tegen de losgeslagen Oranjegekte, ik wil natuurlijk niet iedereen over een kam scheren. Maar desalniettemin is dat soort van melodieuse "GELULUH!" alleszins beter dan die knokpartijen die vaak bij voetbalwedstrijden de kop op steken. Zoals onze lieve Henny Huisman vroeger al zong: "Zoals bij elke wedstrijd kan er maar 1 de winnaar zijn en wie niet tegen zijn verlies kan die is maar zielig hoor."